opc_loader

Vergeving

Over vergeving deel 1

Het nieuws staat bol van conflicten die over heel de wereld plaatsvinden. Het medicijn tegen deze kwalen heet vergeving. Het vreemde is dat dit vrij onbekend is. En als het wél bekend is, dan vindt men het vaak onbereikbaar. Hierdoor roept het veel tegenstrijdige reacties op. Voor de een is dit ‘onbereikbare’ iets heel moois, maar voor de ander is het iets enorm ‘zweverigs’ en niet realistisch. Men wordt er zelfs kwaad over. 

Wat is vergeving nu eigenlijk?

De verwarring erover gaat ver terug. Wij zijn eeuwenlang gescheiden van de Bron. Hierin hebben vooral religiën een hand gehad. Christus predikte de vrede; de kerk angst. Door de mens te scheiden van zijn geweldige potentie tot liefhebben was de intentie van machthebbers deze te ontkrachten cq. te ontkennen. Ons werd geleerd om alles buiten ons zelf te zoeken; de verantwoordelijkheid af te wentelen op goden, heiligen, leiders, het lot … Op deze wijze werden wij niet meer in staat gesteld om een appèl te doen op onze innerlijke wijsheid. Afgescheidenheid werd hiermee versterkt.

Conflicten ontstaan door deze afgescheidenheid: wij en de anderen. Aan de basis van deze manier van denken staat onze persoonlijkheid, of ons ego. Het is dus niet de beleving van onze ziel. De psychologie weet helaas weinig tot niets over de ziel, laat staan over het onderscheid met het ego. Men blijft daardoor hangen in de persoonlijkheid, en daardoor in het lichamelijke en de hersenen. Maar over de ziel en over de zin van het leven kan de psychologie geen duidelijkheid geven.

Ziehier de reden waarom wij als samenleving nog steeds geen inzicht in vergeving hebben. De wetenschap die ons helderheid zou moeten geven is zeer ontoereikend. Om vergeving te begrijpen is werkelijk inzicht in het leven nodig. Om te beginnen bij de zin van het leven. Waarom leven we, wat zijn we hier aan het doen?

Vanuit het zielsniveau is er een antwoord: de zin van het leven is onwetendheid omzetten in inzicht. Ons pad heeft te maken met bewustwording. Daarom is het zo belangrijk om het bestaan van de ziel te weten, want bewustwording heeft te maken met de weg van de persoonlijkheid naar de ziel. Of beter gezegd: tijdens het bewustwordingsproces maken we onze persoonlijkheid steeds transparanter, zodat het licht van onze ziel steeds meer afstemming krijgt met ons bewustzijn en daardoor naar buiten kan schijnen. De mens wordt zichZelf en blijkt een kosmisch wezen te zijn.

In dit proces – ‘van persoonlijkheid naar ziel’ – ervaren we een steeds ruimere werkelijkheid. De zin van het leven is dus geestelijke groei en daardoor het leren van lessen. Dus als je vanuit die visie iets overkomt – een ongeval of misdaad – dan heeft die situatie een betekenis. Het staat ergens voor en wil je iets leren. Vanuit die visie is het niet snel mogelijk om in een slachtofferrol te vervallen. Dus het ‘wat’ dat je meemaakt is niet zo belangrijk, het is meer ‘hoe’ je ermee omgaat. Je voelt je dus 100% verantwoordelijk voor je eigen leven en ook al kun je niet alles verklaren (hoeft ook niet), je gaat ervan uit dat het een betekenis heeft en dat je er iets mee moet.

De persoonlijkheid daarentegen weet dit allemaal niet. Als het iets wordt aangedaan, dan gaat hij er wat aan doen. Want het kan niet tegen zijn verlies, vecht voor lijfsbehoud, vindt status belangrijk, kan enorm boos worden of teleurgesteld. De beschrijving van het rouwproces (Kübler-Ross) heeft dus betrekking op de persoonlijkheid. Eerst de ontkenning, daarna de erkenning en dan de woedefase. Hierna volgen nog de acceptatie- en daarna de berustingfase. Veel mensen kunnen in hun hele leven blijven steken in de woedefase. Met als resultaat dat je geen inzicht krijgt in het proces en geen lessen kunt trekken uit hetgeen je is overkomen. De lessen die je in zo’n emotionele fase leert, zijn dan ook vaak de verkeerde: ‘ik vertrouw hem/haar nooit meer’ of ‘de volgende keer dan doe ik hem/haar wat aan’, etc.

Maar als je deze rouwfase hebt doorlopen (als je eerst door de pijn van de persoonlijkheid bent gegaan), dan kun je wel degelijk lessen eruit trekken en weer een stapje dichter bij je ziel komen. Want het is uiteindelijk je ziel – door je intuïtie – die jou inspireert. Hoe beter je dit proces ervaart en begrijpt, hoe eerder je je persoonlijkheid transparant kunt maken, waardoor het licht van onze ziel steeds meer afstemming krijgt met ons bewustzijn en daardoor naar buiten kan schijnen. Op dat moment wordt je steeds meer degene die je bedoeld bent te worden.

Doordat je inzicht hebt in de weg die jezelf aan het doorlopen bent, wordt je automatisch tolerant naar anderen, want je weet hoe moeilijk het is cq. kan zijn. Als je ziel steeds meer invloed krijgt – en dus de persoonlijkheid steeds meer op de achtergrond komt – voel je je steeds meer verwant met alles en iedereen. Je intuïtie als instrument van de ziel wordt een krachtigere leider. Uiteindelijk ervaar je dat we allen één zijn. Idealiter gesproken: vanuit die eenheidservaring weet je dat de afgescheidenheid de grootste illusie is die er bestaat. Met helaas alle oorlogen en andere grote gevolgen van dien.

Zoals gezegd, het is de persoonlijkheid die pijn ervaart. Van hieruit ontstaat – bijvoorbeeld – haatgevoelens naar de ander. (Vaak ook nog eens ‘pijn vanuit een ander verleden’ die nu geprojecteerd wordt.) Een volkswijsheid leert ons dat je twee graven kunt graven als je iemand haat: één voor de ander en één voor jezelf. Want de energie die je uitzendt naar de ander, zal vooral ook jezelf verteren. Zo werkt nu eenmaal de wet van energie. In dezelfde categorie is de spreuk: haat is een vergif dat we zelf innemen, maar waarvan we hopen dat de ander eraan sterft. Inderdaad, haat is vergif …. en het antwoord daarop is vergiffenis.

Het antwoord is dus niet oog om oog, tand om tand. Want op die manier vergeldt je kwaad (misdaad) met kwaad (haat). Eigenlijk hetzelfde als ons strafrecht, wiens fundament ‘vergelding’ is. Dus aan de wet hebben we helaas geen voorbeeld. Ook die blijft onze persoonlijkheid bevestigen.

Auteur: Ronald Jan Heijn
http://www.helloaquarius.org/over-vergeving


Over vergeving deel 2

Het is al vaak genoemd: ‘een probleem lost zich niet op met de manier van denken die het probleem heeft veroorzaakt’ (Einstein). Op een ‘hoger’ niveau, of anders gezegd, vanuit een ruimere werkelijkheid ligt het antwoord en zijn ogenschijnlijke tegenstellingen opeens te verenigen. Voorbeeld, vanaf de grond bezien is de Aarde een plat vlak, vanuit de maan is de Aarde een bol. Allebei zijn waar, maar de ene is ‘meer waar’. Vergeven is de hoop loslaten op een beter verleden (Glaudemans). De persoonlijkheid wil alles perfect of in ieder geval: goed en gelukkig. Dan is het onbestaanbaar dat iemand dat geluk heeft verstoord. Dat moet worden teruggedraaid. En als dat niet kan, op z’n minst worden vergolden. Zo werkt en denkt de persoonlijkheid, ook wel ego of karakter genoemd.

Het zit in jezelf

‘Ja, zo ben ik nu eenmaal, ik kan niet vergeven, zo is mijn karakter’ is dan ook een bekend excuus die je nog steeds IN de persoonlijkheid drukt en daarmee blijft bevestigen. Willem Glaudemans schrijft mooi over een ander bekend excuus: “Iets in ons blijft misschien zeggen, ‘mooie boel, dat is toch onrechtvaardig, ik ben door die ander gekwetst en nu moet ik ook nog eens gaan vergeven! Waarom moet ik altijd vergeven?’ En het enige afdoende en simpele antwoord is: ‘Omdat jij van jezelf houdt.’ Je doet het voor jezelf en niet voor de dader. Het is een daad van liefde voor jezelf. Wie vergeeft houdt van zichzelf. Je ziel wil jouw bevrijding, wil dat je innerlijk weer rust en vrede hebt. En dat innerlijke proces begint met de blik naar binnen te richten. Daar komen we onze pijn, gekwetstheid, onze teleurgestelde verwachtingen, onze wrok, haat, woede en wraakgevoelens, onze oordelen en beschuldigingen tegen. Die zijn van ons. En omdat ze van ons zijn en niet van de ander, kunnen we er ook wat mee. We pakken het proces aan bij de oorzaak, niet bij het gevolg. De oorzaak van onze pijn ligt in ons en niet buiten ons. Alhoewel ons ego graag met de beschuldigende vinger naar buiten blijft wijzen: hij is de schuld dat ik me zo ellendig voel. En dat is nu juist wat onze vergeving in de weg staat. De ander is wel de aanleiding van onze gevoelens geweest, maar is niet verantwoordelijk voor onze gevoelens. Dat zijn wij … Het gaat om ons zelf. Het is een innerlijk proces. Je doet het voor jezelf en niet voor de dader. Jouw ziel wil bevrijding en rust en vrede.”

Wat goed kan helpen binnen de wereld van de persoonlijkheid: er is een wilsbesluit voor nodig. Je moet eerst beslissen voor jezelf – en het écht menen: ik ga mezelf en de ander vergeven. Hoe weet ik nog niet, maar ik wíl het wel en begin er gewoon aan. Deze stap zet een proces in werking dat hetzelfde is als bij verliefd worden. Ergens is dat ook een wilsbesluit geweest. Zodra je iemand echt leuk vindt, ga je steeds meer leuke dingen van die persoon zien en wordt de persoon steeds completer. Hetzelfde met vergeving. Logisch, want ook vergeving heeft natuurlijk met liefde te maken. Dus als je besloten hebt om te gaan vergeven, ga je de ander steeds meer als een compleet mens zien. Ook Ferdi E. was veel meer dan zijn ene misdaad.

Geen beschuldiging

In Nederland was er eind 2012 een groot familiedrama. Maar in de ‘nasleep’ was er ook iets bijzonders gebeurd. Mevrouw Halman had 2 zonen die allebei fanatiek honkbalde. Gregory ging zijn geluk beproeven in Amerika en Jason bleef in Nederland. Toen Gregory in 2012 even terug was uit Amerika, werd hij door zijn broer- in een psychotische bui – doodgestoken. Later zei mevrouw Halman dat haar familie haar zoon Jason niet hoefde te vergeven, want ze hadden hem nergens van beschuldigd. Vanuit inzicht en liefde begrijpt zij waarom haar zoon zo gehandeld heeft. Op dat moment hoef je niet door de pijn van de persoonlijkheid, en hoef je dus ook niet te vergeven. Je hebt namelijk niemand beschuldigd en bent geen slachtoffer geweest.

Een prachtige metafoor, ook voor de samenleving. Net als moeder Halman kan een samenleving empathie tonen voor de dader en het gezamenlijk oplossen. Het is de ‘Restorative Justice’ ofwel het ‘herstelrecht’ dat hiervan uitgaat: als er iets gebeurt, betreft het de hele gemeenschap die verantwoordelijk is en niet alleen de dader. Het denkt niet in vergelding, maar in heling: wat kunnen we hiervan leren en hoe kunnen we de gemeenschap, de dader en het slachtoffer weer helen?

De kosmische weg

De mensheid als gemeenschap gaat in het ruimere denken heel ver. We zijn één kosmische familie. We zijn een van de vele manifestaties van bewustzijn. We zijn allen één, we ondergaan dezelfde spirituele evolutie. We staan onder de regie van een kosmische wet, de Wet van Reïncarnatie. Leven is eeuwig, we hebben al duizenden levens geleefd. We zijn alles al geweest, man, vrouw, elk ras, elke religie, moordenaar, slachtoffer etc. We hebben al heel veel meegemaakt.

Dus is je kind of partner vermoord? Je bent zelf ook een moordenaar geweest, ooit. En wellicht heb je dit ooit iemand aangedaan en moet je dit nu ook ervaren. Hoeft niet, maar kan. En de huidige moordenaar is dus veel meer dan die ene moord. Hij is net als jij, een ziel die onderweg is. Jij bent niet beter dan hem. Je bent gelijkwaardig, maar je zou verder kunnen zijn in het proces van het oplossen van onwetendheid. Maar hoeft niet. Je weet gewoon niet welke weg die ander aan het afleggen is. Een oordeel is niet op zijn plaats.

Een afgescheiden persoon daarentegen kan heel makkelijk oordelen en iemand dingen verwensen. Hij heeft namelijk niet met de ander te maken en kan zich al snel superieur voelen. Hij is goed en de ander slecht. Helemaal als hij denkt dat het ‘in de genen zit’. Ons vastgelopen gevangenissysteem is een uitvloeisel van deze beperkte denkwijze.

Het hoofd alleen kan zich afzijdig houden. In combinatie met het hart wordt dat veel moeilijker. Het hart – als levensader naar de ziel – weet van onze kosmische verbondenheid. Vergeving is de weg van het hart. In je hoofd kom je er nooit, omdat je zowel een betoog vóór als een betoog tégen vergeving kunt houden. Het antwoord zit in een andere manier van denken (intuïtie), en niet in dezelfde manier die het veroorzaakt heeft.

Ken jezelf

Nog anders gezegd, er is maar één weg om tot vergeving te komen en dat is de weg naar binnen. De weg naar de ander, naar de wereld, de weg naar buiten is de weg van naar binnen. Alleen inzicht krijgen in onszelf, in de werking van onze persoonlijkheid en het ontwikkelen van het hart & intuïtie, is de weg van tolerantie en vergeving. Door jezelf te kennen, ken je ook de ander en daardoor iedereen. De buitenwereld is dan geen bedreigende black box meer, die de angst kan stimuleren. Angst is eigenlijk niets anders dan een gebrek aan inzicht. Want als je het inzicht hebt waarom iets kan plaatsvinden, dan is de angst er niet meer. Wat resteert is tolerantie en verdraagzaamheid. Nog omvattender: uiteindelijk geeft het een gevoel van liefde voor iedereen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je alles goedkeurt wat iemand doet. Ook al ben je het niet met elkaar eens, je kunt wel van die persoon houden.

Vergeving zorgt ervoor dat de misdaad uit het verleden neutraal wordt. Er zit geen emotie meer op. Het is niet negatief en niet positief. Het is. Het is gebeurd. Punt. Dit effect wordt ook wel onthechting genoemd. Het resultaat van vergeving is onthechting. Feitelijk zijn zij hetzelfde proces, want je haalt het persoonlijke van de ervaring af. Je komt los van jouw emoties erover.

Net als mevrouw Halman, heel betrokken en liefdevol naar zowel dader als slachtoffer, zonder oordeel. Dit is ook de oplossing voor de moeder aller conflicten, die tussen de Joden en Palestijnen. Dit zijn ook (letterlijk, bloed-) broeders van elkaar, afwisselend dader en slachtoffer. De enige oplossing is vergeving. Dezelfde manier van denken – die de problemen heeft veroorzaakt – kan nooit de oplossing zijn. De andere en ruimere manier van denken heet vergeving.

Onze innerlijke wijsheid heeft lang genoeg in de kou gestaan. De weg naar binnen staat weer open. Dit begint met zelfacceptatie, jezelf accepteren zoals je bent. Het vergeven van onszelf. Het liefdevol kijken naar de diep gewortelde blokkades in jezelf vergemakkelijkt het noodzakelijke losmakingsproces. Vergeef je zelf en neem afscheid. Jezelf vergeven maakt vrij.

Jouw ziel – elke ziel – veroordeelt niet. Hij/zij beseft dat elke stap te maken heeft met een noodzakelijk bewustwordingsproces. Je beste vriendin op deze reis heet vergeving. Zij liep altijd al mee, alleen wist je het waarschijnlijk nog niet.

Auteur: Ronald Jan Heijn
http://www.helloaquarius.org/over-vergeving-deel-2


Rob M.M.M. Greuter
21 augustus 2013
Actualisatie: 15 oktober 2015

Menu